Επεισόδιο 15: Τρεις πλατείες, μία αντίστροφη μέτρηση και πολλοί ευτυχισμένοι άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερο λόγο
Στον Λογοπόταμο υπάρχουν τρεις πλατείες. Όχι τρία χωριά, ένα χωριό. Απλώς, επειδή στον Λογοπόταμο ακόμη και η συνεννόηση χρειάζεται αποκέντρωση, η κάθε πλατεία έχει αναπτύξει τη δική της πολιτική θεωρία, τη δική της στρατηγική και, κυρίως, τη δική της βεβαιότητα ότι οι άλλες δύο δεν έχουν καταλάβει τίποτα.
Στην πρώτη πλατεία, για παράδειγμα, ένας έχει ήδη λύσει το δύσκολο πρόβλημα των εκλογών μέσω των social media. Ανεβάζει φωτογραφίες ασταμάτητα και μετά κάθεται και μετράει likes. Φωτογραφία το πρωί, φωτογραφία το μεσημέρι, φωτογραφία το βράδυ. Με κόσμο, χωρίς κόσμο, με καφέ, με χειραψία, με βλέμμα στο βάθος λες και μόλις σχεδίασε την εξωτερική πολιτική της χώρας.
Κάθε νέο like αντιμετωπίζεται ως πολιτική μετατόπιση.
«Χθες είχα 137. Σήμερα 164.»
«Και;»
«Ανεβαίνουμε.»
«Πού;»
«Προς τη δημαρχία.»
Στο καφενείο προσπάθησαν να του εξηγήσουν ότι υπάρχει μια μικρή διαφορά ανάμεσα στο «μου αρέσει» και στο «σε ψηφίζω», αλλά εκείνος τους κοίταξε με συμπόνια. Προφανώς δεν καταλαβαίνουν από σύγχρονη πολιτική. Έχει μάλιστα αρχίσει να υπολογίζει πόσα likes χρειάζονται για να μη χρειαστεί να παρακαλέσει για τη δεύτερη ψήφο… Με λίγη τύχη, δύο reels και μια καλή φωτογραφία με ηλιοβασίλεμα, μέχρι τα Χριστούγεννα μπορεί να έχει και αυτοδυναμία.
Λίγο παρακάτω βρίσκεται ο θυμωμένος του χωριού. Βρίζει θεούς και δαίμονες. Το πρωί φταίνε οι απέναντι, το μεσημέρι οι προηγούμενοι, το απόγευμα οι επόμενοι και το βράδυ όλοι μαζί. Κάποιος έκανε το λάθος να του πει «μην τα παίρνεις όλα προσωπικά». Από εκείνη τη στιγμή μπήκε κι αυτός στη λίστα των υπευθύνων.
Ο τρίτος της παρέας επέλεξε μια εντελώς διαφορετική πολιτική στρατηγική: την έκανε για εξωτικό νησάκι. Ξαπλώστρα, γυαλιά, κοκτέιλ, θάλασσα και κινητό στο αθόρυβο. Τον πήραν να του πουν ότι υπάρχουν σοβαρές εξελίξεις στον Λογοπόταμο και ρώτησε μόνο αν οι εξελίξεις έχουν ομπρέλα και ξαπλώστρα. Όταν του είπαν όχι, έκλεισε. Μέχρι στιγμής είναι ίσως ο μόνος που εφαρμόζει το πρόγραμμά του κατά γράμμα.
Στη δεύτερη πλατεία επικρατεί μεγαλύτερη σοβαρότητα. Εκεί υπάρχει εκείνος που τους κοιτάζει όλους αφ’ υψηλού. Δεν βιάζεται, δεν ενθουσιάζεται, δεν ανοίγει εύκολα τα χαρτιά του. Παρατηρεί τους άλλους να τρέχουν, να μαλώνουν, να συμμαχούν και να χωρίζουν με το ύφος ανθρώπου που γνωρίζει ήδη το τέλος της ταινίας. Αν πράγματι το γνωρίζει, κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει. Πάντως το ύφος είναι δημαρχιακό.
Στο διπλανό τραπέζι παίζεται το πραγματικό πολιτικό σκάκι του Λογοπόταμου. Ο ένας περιμένει να δει τι θα κάνει ο άλλος για να αποφασίσει τι θα κάνει ο ίδιος. Μόνο που ο άλλος έχει αποφασίσει να περιμένει πρώτα να δει πώς θα αντιδράσει ο πρώτος, ώστε μετά να αποφασίσει τι θα κάνει απέναντι στην αντίδραση εκείνου που περιμένει τη δική του κίνηση.
Πέρασε μία μέρα. Πέρασε δεύτερη. Πέρασε εβδομάδα.
Ο καφετζής τούς έβαλε δύο καφέδες χωρίς να παραγγείλουν.
«Δεν ζητήσαμε.»
«Το ξέρω. Αλλά όπως πάτε, θα χρειαστείτε και πρωινό.»
Στην ίδια πλατεία υπάρχει και ο άνθρωπος που κάθε τόσο σηκώνεται και ανακοινώνει ότι «ΤΕΛΟΣ!». Το λέει τόσο αποφασιστικά, που τις πρώτες φορές τρόμαζαν όλοι. Τώρα απλώς συνεχίζουν το τάβλι.
«Τέλος μέχρι εδώ!»
«Τι;»
«Όλο αυτό!»
«Ποιο όλο;»
«Ξέρετε εσείς.»
Δεν ξέρουν. Ούτε αυτός φαίνεται απολύτως βέβαιος. Αλλά το «μέχρι εδώ» έχει πλέον γίνει γεωγραφικό σημείο του Λογοπόταμου. Σε λίγο θα βάλουν και στάση λεωφορείου.
Στην τρίτη πλατεία, ένας άλλος παλεύει να βγάλει άδειες. Ξεκίνησε με έναν φάκελο και αισιοδοξία. Τώρα έχει δεκατέσσερις φακέλους και δεν έχει ούτε αισιοδοξία ούτε άδεια. Η μία υπηρεσία τον στέλνει στην άλλη, η άλλη τον ξαναστέλνει στην πρώτη, η πρώτη ζητάει ένα χαρτί από την τρίτη και η τρίτη θέλει βεβαίωση ότι πέρασε πρώτα από τη δεύτερη. Έπειτα από μερικές εβδομάδες σταμάτησε να ρωτάει «πότε θα βγει η άδεια» και άρχισε να ρωτάει «σε ποιον έχω κάνει κάτι και με τιμωρεί;».
Δίπλα του υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει βάλει τις σωστές προτεραιότητες στη ζωή του: πάει γήπεδο. Του μιλάνε για συμμαχίες, ρωτάει για την ενδεκάδα. Του λένε ότι αλλάζουν οι ισορροπίες, ρωτάει αν παίζει ο φορ. Του λένε ότι μπορεί να υπάρξει μεγάλη πολιτική ανατροπή και απαντάει «αν δεν είναι πέναλτι στο 90΄, πάρτε με μετά».
Και τέλος υπάρχει ο πιο ευτυχισμένος κάτοικος του Λογοπόταμου. Αυτός βρίσκεται σε μόνιμη διάθεση πάρτι. Δεν έχει σημασία τι συνέβη. Αν κάποιος ανακοίνωσε ότι κατεβαίνει, ανοίγει μπουκάλι. Αν ανακοίνωσε ότι δεν κατεβαίνει, ανοίγει δεύτερο. Αν τσακώθηκαν δύο, βάζει μουσική. Αν τα ξαναβρήκαν, φέρνει πάγο.
«Εσύ τελικά με ποιον είσαι;» τον ρώτησαν.
«Με όποιον φέρει τα παγάκια.»
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, υπάρχει κάτι που ενώνει πλέον τις τρεις πλατείες.
Η αντίστροφη μέτρηση.
Στην πρώτη πλατεία έχουν βάλει ένα ημερολόγιο και σβήνουν μέρες μέχρι τις εκλογές. Στη δεύτερη έχουν κάνει το ίδιο, αλλά υποστηρίζουν ότι το δικό τους μέτρημα είναι πιο σωστό. Στην τρίτη έχουν αντίστροφη μέτρηση δίπλα στα ποτά, αν και μετά τις έντεκα το βράδυ κανείς δεν είναι απολύτως βέβαιος αν μετράνε μέρες μέχρι τις εκλογές ή μπουκάλια μέχρι το κλείσιμο.
Το παράξενο είναι ότι όλοι πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά.
Ο πρώτος κοιτάζει τα likes και χαμογελάει. Ο θυμωμένος πιστεύει ότι επειδή φωνάζει τον ακούνε. Ο παρατηρητής θεωρεί ότι ελέγχει την κατάσταση. Οι δύο που περιμένουν ο ένας τον άλλον είναι πεπεισμένοι ότι κάνουν στρατηγική υπομονή. Εκείνος με τις άδειες πιστεύει ότι «όπου να ’ναι τελειώνουμε». Ο γηπεδικός περιμένει το επόμενο ματς. Ο νησιώτης έχει παραγγείλει δεύτερο κοκτέιλ. Και ο άνθρωπος του πάρτι έχει ήδη κανονίσει μουσική για το επόμενο Σαββατοκύριακο.
Κάθε πρωί, λοιπόν, οι τρεις πλατείες κοιτάζουν την αντίστροφη μέτρηση.
Μία μέρα λιγότερη.
Και όλοι χαμογελούν.
«Καλά πάμε.»
«Μια χαρά.»
«Υπάρχει χρόνος.»
«Όλα υπό έλεγχο.»
«Ξέρουμε τι κάνουμε.»
Μέχρι που ένα απόγευμα πέρασε από τις τρεις πλατείες ο Μεγάλος του χωριού.
Δεν μίλησε στην πρώτη. Δεν μίλησε στη δεύτερη. Δεν μίλησε ούτε στην τρίτη. Κοίταξε τον έναν να μετράει likes, τον άλλον να βρίζει, τον τρίτο να στέλνει φωτογραφίες από το νησί, τους δύο να περιμένουν ποιος θα κουνηθεί πρώτος, τον άλλον να φωνάζει «μέχρι εδώ», τον δύσμοιρο να ψάχνει άδεια, τον γηπεδικό να κοιτάζει το σκορ και τον τελευταίο να χορεύει.
Μετά κοίταξε την αντίστροφη μέτρηση.
«Όλα καλά, Μεγάλε;» τον ρώτησαν.
Χαμογέλασε.
«Όχι.»
Σταμάτησε το τάβλι.
«Τι όχι;»
«Δεν πάνε όλα καλά.»
Πάγωσαν και οι τρεις πλατείες.
Ο υποψήφιος κοίταξε τα likes του. Ο θυμωμένος σταμάτησε για πρώτη φορά να βρίζει. Οι δύο που περίμεναν ο ένας τον άλλον κοιτάχτηκαν μεταξύ τους μήπως είχε ήδη αντιδράσει κάποιος. Ακόμη κι εκείνος στο νησί έβγαλε για λίγο τα γυαλιά.
«Και τι πρέπει να κάνουμε;» ρώτησαν όλοι.
Ο Μεγάλος κοίταξε ξανά το ρολόι της αντίστροφης μέτρησης.
«Εσείς; Τώρα συνεχίστε. Έχει αρχίσει να αποκτά ενδιαφέρον.»
Και έφυγε.
Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Μέχρι που από την τρίτη πλατεία ακούστηκε ο γνωστός:
«Λοιπόν, αφού δεν πάνε καλά… να ανοίξω άλλο ένα;»
Ο γέρος του καφενείου σήκωσε το ποτήρι του.
«Άνοιξέ το.»
«Γιατί;»
«Γιατί οι μέρες μέχρι τις εκλογές λιγοστεύουν. Οι υποψήφιοι αυξάνονται. Τα σχέδια αλλάζουν. Τα likes μετριούνται. Οι άδειες δεν βγαίνουν. Και το μόνο πράγμα στον Λογοπόταμο που φαίνεται πραγματικά οργανωμένο… είναι η αντίστροφη μέτρηση.»
Κοίταξαν όλοι το ρολόι.
Άλλη μία μέρα είχε φύγει.
Ο υποψήφιος άνοιξε γρήγορα το κινητό.
«Παιδιά, η φωτογραφία μου πήρε άλλα έξι likes!»
Ο Μεγάλος, που είχε ήδη απομακρυνθεί, γύρισε για μια στιγμή το κεφάλι.
«Ε, τότε εντάξει. Ακυρώστε όσα είπα. Σώθηκε το χωριό.»
Και στις τρεις πλατείες ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.
Γιατί δεν κατάλαβαν ότι έκανε πλάκα.
Και αυτό ήταν ίσως το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.
Ε, ρε γλέντια μέχρι να μηδενίσει το ρολόι…
Η συζήτηση
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έλεγχο της συντακτικής ομάδας.