Η εικόνα της αντιπολίτευσης, οι συσχετισμοί ενόψει εκλογών και το στοίχημα της επόμενης ημέρας για τον προοδευτικό χώρο.
Είναι, όντως, μουντή η εικόνα του προοδευτικού χώρου ή μήπως υπερβάλλουμε;
Ας δούμε όσο πιο ψύχραιμα μπορούμε τα δεδομένα:
Πρώτον, η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκονται σχεδόν στο τέλος της δεύτερης θητείας τους (σχεδόν οκτώ χρόνια) και δεν υπάρχει καμία-ορατή και αξιόπιστη-αμφισβήτηση της πρωτιάς τους.
Δεύτερον, αυτό είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Δεν έχει ξανασυμβεί στο μισό και πλέον αιώνα της Μεταπολίτευσης. Τα κόμματα που συμπλήρωναν δύο θητείες ήξεραν ότι θα ηττηθούν, οι ψηφοφόροι ήξεραν ποια κυβέρνηση θα έχουν.
Τρίτον, αυτό που συμβαίνει σήμερα πάει κόντρα και στην επιθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας των ψηφοφόρων (μεταξύ 65% και 70%) που συνοψίζεται σε δύο λέξεις: αλλαγή κυβέρνησης.
Τέταρτον, όμως αυτή η πλειοψηφία δεν βρίσκει, μέχρι στιγμής, ένα κόμμα το οποίο «να βγάλει μπροστά» και να (του) δείξει ότι θα του αναθέσει το σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης. Όπως έκανε από το 1981 μέχρι το 2009 με το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και από το 2012 μέχρι το 2019 με ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ.
Η αιτία είναι μία και μοναδική: Ο πάλαι ποτέ ισχυρός προοδευτικός χώρος είναι και συρρικνωμένος (λόγω της αποχής μεγάλου κομματιού του στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις) και, κυρίως, διασπασμένος.
Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα που σήμερα τον εκπροσωπούν, η νεόκοπη ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, ανταγωνίζονται μεταξύ τους παρά με τη ΝΔ. Δίνουν τη «μάχη» της δεύτερης θέσης, παρά τις διακηρύξεις ότι «πάνε για νίκη». Το ξέρουν ότι δεν πάνε και η μοναδική ελπίδα να αλλάξει κάτι είναι το 25% (μείον μία ψήφο-θα φανεί παρακάτω γιατί).
Η κατάληψη της δεύτερης θέσης μπορεί να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου (ειδικά για το ΠΑΣΟΚ), αλλά για τη χώρα και τους προοδευτικούς πολίτες δεν(θα) λέει τίποτα, αν το αίτημα του 70% για «αλλαγή κυβέρνησης» πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων.
Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, δηλαδή να μη διαφαίνεται εναλλακτική λύση, οι ψηφοφόροι που δεν θέλουν να δώσουν και τρίτη θητεία στη ΝΔ και στον Μητσοτάκη έχουν δύο επιλογές.
Η πρώτη είναι να ενισχύσουν πολύ ένα κόμμα στα δεξιά της ΝΔ (πχ το υπό ίδρυση του Αντώνη Σαμαρά), ώστε η πτώση των ποσοστών της ΝΔ να είναι τέτοια που θα την βγάλει από το κάδρο του σχηματισμού της επόμενης κυβέρνησης. Βέβαια, ο Σαμαράς άλλο επιδιώκει, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.
Και η δεύτερη επιλογή είναι να δώσουν (μη διακρινόμενη σήμερα) ώθηση σε ένα από τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης, ώστε στις δεύτερες εκλογές να μπορεί να διεκδικήσει εκείνο την πρωτιά και να ανοίξει ο δρόμος για σχηματισμό «άλλης κυβέρνησης», όπως (δηλώνουν ότι) θέλουν οι συντριπτικά περισσότεροι.
Αν δεν συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο, η «μάχη» για τη δεύτερη και τρίτη θέση με μικρομεσαία ποσοστά θα είναι ανούσια και, πάντως, χωρίς αποτέλεσμα για τον τελικό στόχο.
Αν τα συνυπολογίσουμε όλα αυτά, η μόνη ελπίδα για αλλαγή της κατάστασης είναι το 25%. Αν η ΝΔ δεν το πιάσει, το βράδυ των εκλογών θα γίνουν τα εξής δύο. Πρώτα η ίδια θα γίνει πεδίο εσωκομματικής μάχης και ο κ. Μητσοτάκης θα αποσυρθεί. Και μετά, αφού υποθέτουμε ότι κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης θα την έχει πλησιάσει (αλλιώς δεν βγαίνουν εύκολα τα εκλογικά νούμερα), θα ανοίξει ο δρόμος για νέους συσχετισμούς.
Πόσο ρεαλιστικά είναι όλα αυτά; Όποιος πει ότι γνωρίζει οκτώ μήνες πριν από τις εκλογές καλύτερα να ανοίξει ένα γραφείο προβλέψεων, για να θησαυρίσει.
Σε κάθε περίπτωση, είναι θλιβερό ο προοδευτικός χώρος να ξεκατινιάζεται με την παραμικρή αφορμή και να εναποθέτει τις όποιες ελπίδες του για ανατροπή του στάτους κβο στον… Σαμαρά!
Όμως, όπως έχει πει ο Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν, «η ελπίδα δεν είναι νίκη». Και αυτός έγραφε φανταστική λογοτεχνία…
Η συζήτηση
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έλεγχο της συντακτικής ομάδας.